2. "We must play it right"

 Tej nocy po pracy pojechałam do domu odległego od baru zaledwie nieco ponad siedem kilometrów na południe. Budynek, w którym znajdowało się mieszkanie nie zachęcał wyglądem, blok zbudowany z czerwonej cegły, pokrytej sypiącym się ze starości tynkiem. Nie jest on szczególnie zabytkowy, ponieważ większość najstarszych elementów wymieniono nowymi. Sama okolica nie była też zbyt interesująca. Na każdym rogu znajdowały się tanie kluby ze striptizem, gdzie spotykali się napaleni faceci, by wspólnie wpatrując się w gołe tyłki zalać się do nieprzytomności.

Przekręciłam klucz w drzwiach i weszłam do środka. Przemierzyłam niewielką kuchnię zastawioną lekko podniszczonymi meblami, później przeszłam korytarzem, przekraczając próg łazienki. Po drodze zdjęłam z siebie ciuchy zostawiając je porozrzucane w różnych kątach na podłodze. Nie byłam osoba dbającą o porządek, więc zbytnio nie przejmowałam się pozostawionym bałaganem. Wchodząc pod prysznic odkręciłam kurek gorącej wody i poczułam ciepłe strumienie spływająca po moim zdrętwiałym z przemęczenie ciele.

Po około piętnastu minutach wycisnęłam włosy z resztek wody i szamponu, wyszłam z kabiny szczelnie opatulona ręcznikiem, który ledwo zakrywał mi pośladki. Wolałam nie patrzeć w lustro, wspominając minioną noc. Erick przyniósł nową działkę amfy i musieliśmy ją wypróbować w przerwie podczas pracy. Okazało się, że to naprawdę dobry towar.

Spięłam włosy spinką i wyszłam do przedpokoju.

-Mm… ślicznie wyglądasz.

-Kurwa, Erick! – wydarłam się widząc stojącego przede mną mężczyznę – Jak ty tu wszedłeś?

-Drzwi były otwarte – zaśmiał się – Powinnaś być bardziej ostrożna, bo jeśli tak witasz każdego…

-Zamknij się – przerwałam mu – Czego chcesz?

-Chciałem sprawdzić jak nowy towar? – wymawiając ostatnie słowa nieco ściszył głos w obawie, że sąsiedzi nas usłyszą.

-A nie widać? – posłałam mu znaczące spojrzenie – Trzyma mnie do teraz – dumnie się wyprostowałam.

Mówiłam prawdę, mimo, że upłynęło parę godzin, dalej czułam się na haju. Może nie widziałam już nieba na suficie i latających kotów, ale dalej szumiało mi w głowie.

-Powinnaś mi podziękować – wystawił nieco zęby w szerokim uśmiechu – Zmieniłem dostawcę, poza tym, Nath…

-Co jest? – spytałam od niechcenia przechodząc do kuchni, obciągając trochę ręcznik na tyłku, gdyż czułam na nim wzrok Ericka.

-Mam plan – zaczął, usadawiając się na krześle w kącie – Obecnie mam trochę kasy, więc zrobimy tak, że kupię więcej towaru, podzielimy go na mniejsze działki…

-Czekaj – przerwałam mu gwałtownie obracając się w jego stronę – Jak to MY?

-No tak, będziesz moją wspólniczką – powoli zaczął się nakręcać – Towar jest niezły, więc będzie miał duży popyt, a my zgarniemy masę kasy – wypowiadając ostatnie słowa, zauważyłam widoczny błysk w jego oczach. Naprawdę kręciło go to i był zapalony na realizację tego pomysłu.

-Erick, nie za szybko to wszystko? – oparłam się tyłem o blat kuchenny, twarzą do mężczyzny – Przecież nie znamy aż tak dobrze zasad tego świata i nie wiem czy warto jest zaczynać coś, co może nas sprowadzić na samo dno.

-musimy to dobrze  rozegrać. Przemyśl to – złożył ręce na kolanach i kontynuował – Będziesz mogła w końcu znaleźć lepszą pracę, ba nie będziesz musiała w ogóle pracować, wyprowadzisz się z tej speluny – mówiąc to pogardliwie rozejrzał się po moim skromnym lokum.

-Ej! Tylko z szacunkiem do mojego mieszkania – żartobliwie zwróciłam mu uwagę.

Blond włosy Ericka zatrząsały się pod wpływem śmiechu mojego towarzysza, które opadając mu na twarz, lekko ograniczały pole widzenia. Zaśmiałam się razem z nim i mierzwiąc mu grzywkę przeszłam do sypialni. Erick ruszył za mną, ale gestem dłoni kazałam mu zaczekać. Posłuchał mnie, a ja zamykając drzwi pokoju zrzuciłam z siebie ręcznik.

Wyjęłam z szuflady czarne koronkowe figi oraz pasujący do nich stanik. Przeczesałam wilgotne włosy ręką i wyszłam z pokoju. Mój gość nadal stał oparty i framugę drzwi wpatrując się niemiłosiernie w jakiś punkt na podłodze. Nawet nie zauważył, kiedy obok niego przeszłam.

-Erick – zaczęłam cicho, lecz nie doczekałam się reakcji mężczyzny, który dalej był skoncentrowany na tym samym – Erick, do cholery!

-Tak… - podniósł wzrok znad ziemi i jego oczy stały się jak dwa ogromne guziki – Kurwa Nath!

Mężczyzna niemalże pochłaniał mnie wzrokiem, gdyby mógł zgwałciłby mnie samymi gałkami ocznymi. W końcu stała przed nim kobieta jedynie w samej bieliźnie. To prawie jak naga kobieta, zresztą dla facetów to chyba nie ma różnicy.

-Jesteś strasznie miły, wiesz? – powiedziałam z ironią – To, ze tutaj mieszkam nie znaczy, że jestem kurwą.

-Wiesz, że nie o to mi chodzi – tłumaczył się bez większego entuzjazmu dalej wpatrując się w moje ciało, a raczej klatkę piersiową – Jesteś wow…

-Erick, proszę cię – podeszłam bliżej niego podpierając się pod boki. Wiedziałam, że robiąc to jeszcze bardziej go krępuję, ale podobało mi się to.

-Tak? – zapytał niemal odruchowo.

Jego reakcja zaczęła mnie coraz bardziej nakręcać. Położyłam więc dłoń na jego torsie, kreśląc kciukiem bliżej nieokreślone kształty. Czułam jego przyspieszony oddech i bicie serca, które rozpalało ciało mężczyzny od środka. Przybliżyłam się jeszcze o krok, tak, że nasze twarze dzieliło jedyni parę centymetrów.

-Erick – wyszeptałam mu do ucha, lekko przygryzając jego płatek

Mówiąc to poczułam przechodzący po jego ciele dreszcz.

-Erick – kontynuowałam – Jestem zmęczona.

Na talii poczułam dłoń, która stopniowo zaczęła przesuwać się w kierunku moich bioder a następnie pośladków.

-Tak więc spierdalaj stąd – niemalże wymruczałam te słowa niczym napalona dziwka, pragnąca seksu tu i teraz

Bawiła mnie ta cała sytuacja, zabawa kosztem facetów dawała mi swego rodzaju euforię. Rosło wtedy moje ego i poczucie własnej wartości. Podobałam się facetom i często to wykorzystywałam. Nie tylko w celach erotycznych.

-Ech – westchnął – Najpierw robisz nadzieję, a potem wyrzucasz za drzwi – skarżył się.

-Wiesz jak jest – odpowiedziałam nieco się od niego oddalając – To jak będzie?

Zanim odpowiedział spojrzał mi głęboko w oczy. Jego zielone tęczówki zaczęły przeszywać mnie od środka, aż poczułam ukłucie w klatce piersiowej.

-Zadzwonię później – powiedział nie odrywając wzroku, po czym obrócił si i wyszedł.

Zaczęło mi się go trochę robić żal, ponieważ był on moim najlepszym kumplem, był najlepszy jeśli chodzi  o zdobywanie towaru. Mimo, że znamy się dopiero parę miesięcy, wiedziałam, że niedawno zaczęłam do pociągać bardziej niż zwykle. To miły facet, nie chciałam go zranić. Niestety nie należę do ludzi  dobrym sercu, życie mnie tego nauczyło. Tak więc jestem pieprzoną egoistką, która ćpa by zapomnieć o przeszłości.

Zmęczenie coraz bardziej dawało mi się we znaki i mój organizm na wszelkie sposoby domagał się snu. Resztkami sił potoczyłam się do sypialni i bezwładnie opadłam na łóżko.

Gdy ponownie otworzyłam oczy na zegarku widać było godzinę trzecią po południu. Przewróciłam  się na drugi bok zgarniając telefon z szafki nocnej. Na wyświetlaczu widniały 2 nieodebrane połączenia. Oby dwa były od Ericka, który jak powiedział zadzwoni późnej. Cholera jakim cudem nie słyszałam telefonu, kiedy dzwonił?

Powoli zwlekłam się z łóżka i pokierowałam w stronę kuchni, w której znajdowało się wiele niepotrzebnych dla mnie rzeczy.

-Ałć! – syknęłam, kiedy zahaczyłam biodrem i krawędź stołu – Muszę tu kiedyś zrobić porządek – powiedziałam do siebie na głos.

Kiedy włączyłam ekspres do kawy, oparłam się o blat rozmyślając o propozycji Ericka. Może i nawet nie był to najgorszy pomysł? Szybki sposób na zarobienie sporej kasy. Mogłabym wtedy mieć wszystko, skończyć z moim dotychczasowym życiem i zacząć zupełnie nowe.

Odkąd skończyłam 16 lat musiałam zarabiać na siebie sama, gdyż rodzice się mnie wyrzekli , ponieważ nie spełniałam ich oczekiwać. Za wszelką cenę usiłowali mnie jak to oni określali „nawrócić” albo „naprawić”, lecz zbyt głęboko wierzyłam w swoje idee i wartości by tak po prostu dać moje życie w obce ręce, aby ten ktoś mi je doszczętnie spieprzył. Jeśli coś miałoby się nie udać, to jedynie z mojej własnej winy.

Tak więc po skończeniu szkoły przeniosłam się do NYC, gdzie zaczęłam studiować ekonomię, ale odpadłam po 1,5 roku, ponieważ brakowało mi pieniędzy na opłacenie kolejnego semestru. Po jakimś czasie znalazłam pracę w HANIE i tam też zaczęła się moja przygoda z dragami. Ktoś polecił mi je, jako najlepszy sposób na leczenie zranionej duszy. I rzeczywiście pomagało mi, stopniowo zaczynałam zapominać o tym co było i nie żyłam już przeszłością. Dobrze wiedziałam, ze idąc tą drogą mogę naprawdę źle skończyć, ale byłam wtedy tak egoistyczna, chcąc zapomnieć o wszystkim, o rodzinie, znajomych. Dziś mam 27 lat i nic w życiu nie osiągnęłam. I mogę szczerze to powiedzieć, nie wstydząc się tego.

Po głębszym zastanowieniu doszłam do wniosku, że pomysł Ericka z rozprowadzaniem prochów mógłby mi tworzyć drzwi na coś na prawdę nowego. Pod warunkiem, że nic się nie spieprzy i wszystko będzie szło po naszej myśli.

Uśmiechnęłam się na myśl o szansie jaka mnie czeka, nalewając kawy do kubka wybrałam numer Ericka.

-Halo? – odezwał się po paru sygnałach.

-Cześć to ja Nath.

-Dzwoniłem, ale nie odbierałaś.

-Tak wiem, przepraszam, trochę przysnęłam – tłumaczyłam się.

-Jasne, co jest? – spytał.

-Masz czas? Chciałabym się spotkać.

***

-Młody, zsuń się trochę – mruknął Shannon zrzucając mnie po części z kanapy.

-Co jest? – spytałem nieprzytomnym głosem.

Podniosłem się na łokciu by ocenić sytuację, ale ledwo rozbudzony jeszcze nie doszedłem do siebie.

-Zalegasz tutaj i zajmujesz miejsce, a ja chcę obejrzeć TV – nie zważając na nic, rozgościł się na samym środku.

-Kurwa Shann, zjedź ze mnie! – syknąłem, gdyż cały ciężar brata osiadł na moich tylnych kończynach.

-Ostrzegałem – przytykając butelkę do ust, upił z niej łyk piwa – O której wczoraj wróciłeś?

-Em… nie wiem. Późno było – rzuciłem, próbując przypomnieć sobie wydarzenia minionej nocy, ale bez skutku.

-Wiesz to akurat zdołałem zauważyć – westchnął – Nie jestem taki głupi za jakiego mnie uważasz.

Nie zważając na dalszy monolog brata udałem się do kuchni, chcąc zaparzyć filiżankę kawy. Miałem nadzieję, że postawi mnie ona na nogi i pomoże wrócić do świata żywych. Dzień nie zapowiadał się dobrze, głównie z powodu bólu, który bezlitośnie rozrywał wnętrze mojej głowy i utrudniał choćby najprostsze czynności.

Hubek z napojem zabrałem do swojego pokoju, po drodze upijając kilka łyków. Wchodząc, odstawiłem go na blat i ściągnąłem koszulkę, rzucając ją gdzieś na podłogę. Chodząc bez celu po pokoju w głowie plątało mi się mnóstwo myśl. Zatrzymałem się przy oknie, gdzie  wpatrywałem się bez celu przed siebie, rozmyślając o tym o czego w życiu doszedłem, a raczej do czego nie doszedłem. Ten temat krąży mi w myślach już od ponad kilku dni.

Nie lubiłem się nad sobą użalać, dlatego też wypiłem ostatni łyk i odstawiłem kubek na stolik. Następnie wziąłem szybki prysznic i gotowy do wyjścia zszedłem na dół. Shann dalej leżał rozłożony na sofie, z butelką w ręku wpatrywał się w telewizor.

-Co oglądasz? – zagaiłem, szukając kluczy w salonie.

-W sumie to sam nie wiem – wzruszył jedynie ramionami – Nie mogę się w tym wszystkim połapać, jak baby mogą oglądać seriale? 

Po chwili znalazłem to czego szukałem, stanąłem za bratem opierając się o jego barki.

-Tylko uważaj z tymi serialami, jeszcze sam zamienisz się w babę i zaczniesz biegać w full make-up’ie i rajtuzach na tyłku – zaśmiałem się.

-Zamknij się – warknął – Jakby się tak zastanowić to nie są one takie złe – przekrzywił głowę, siląc się na inteligentny wyraz twarzy.

Poklepałem go po ramieniu i ruszyłem w kierunku drzwi.

-Ślicznotko, wychodzę – krzyknąłem na odchodnym.

-Tylko nie wracaj zbyt późno – usłyszałem głos Shannona dobiegający z salonu.

-Dobrze mamo!

Gdyby on zawsze był taki opiekuńczy, pomyślałem. Wsiadłem do samochodu, przekręcając kluczyk w stacyjce i po chwili byłem już na drodze prowadzącej do centrum.

Podjechałem pod bar, gdzie pracował Sam. Na podjeździe jak zawsze było mnóstwo samochodów, więc zmuszony byłem zaparkować przy tylnym wejściu, nadrabiając drogi powrotem, aby dostać się do środka.

Wchodząc od pomieszczenia uderzyła mnie fala gorącego powietrza, a przez natłok ludzi nie mogłem dostrzec wolnego miejsca, tak więc ruszyłem przed siebie w kierunku baru.

-Siema Jay – przywitał mnie Sam, przecierając ręcznikiem blat.

-Cześć Sam – odpowiedziałem siadając na krześle.

-Podać coś?

-To co zwykle.

Rozejrzałem się po Sali, dostrzegając po drugiej stronie baru blondynkę, która nieśmiało zerkała w moim kierunku. Uśmiechnąłem się do niej, a ona go odwzajemniła. Siedziała sama przy do połowy wypitym drinku.

-Sam, kto to jest? – zapytałem barmana, kiwając głową w kierunku nieznajomej.

Obaj przenieśliśmy na nią wzrok, trochę się w nią wpatrując.

-Camille. Przychodzi to co jakiś czas.

-Nie widziałem jej wcześniej.

-Zazwyczaj pojawia się po południu lub późnym wieczorem – mówiąc to wręczył mi zamówiony koktajl

-Dzięki – odpowiedziałem w odszedłem od baru.

Blondynka nadal wbijała we mnie swój wzrok, tak więc podszedłem do niej, przysiadając się obok.

-Cześć Camille – uśmiechnąłem się puszczając do niej oko.

-Skąd znasz moje imię? – spytała zdezorientowana.

-Mam znajomości – dumnie wyszczerzyłem zęby w uśmiechu.

-Więc znasz moje imię, twoje jak brzmi? – zaczęła nieco się do mnie przybliżając.

-Jared – delikatnie ująłem jej dłoń w swoją, składając na jej wierzchu delikatny pocałunek.

Kobieta zaśmiała się, wyrywając dłoń z uścisku, nerwowo łapiąc łyk resztki napoju.

-Zamówię ci drugiego – zaproponowałem, ale kiedy chciała zaprotestować Sam postawił przed nią następną kolejkę.

-Dziękuję – uśmiechnęła się, niepewnie sięgając w kierunku szklanki.

-Powiedz mi dlaczego taka piękna istota siedzi sama przy barze? – zacząłem z nią niewinnie flirtować. Wyraźnie jej się to spodobało i sprawiało przyjemność również i mnie.

Po dwóch kolejnych kolejkach Camille nie była już taka spięta i zestresowana, lecz zamieniła się w naprawdę pociągającą i pewna siebie kobietę. Złapaliśmy również wspólny kontakt, co jeszcze bardziej nas rozluźniło. Atmosfera stawała się coraz bardziej bliższa, kobieta co jakiś czas kładła mi swoją dłoń na ramieniu czy udzie. Z niewinnego flirtu zaczynaliśmy przechodzić w coraz to odważniejsze tematy, aż w końcu blondynka zeszła z krzesła, łapiąc mnie za rękę zaczęliśmy się kierować w stronę toalet. Gdy tylko przekroczyliśmy próg jednej z nich zatrzasnąłem za sobą zamek, a Camille zaczęła całować mnie w ramię, kierując się w stronę szyi a następnie ust. Po jakimś czasie nasze pocałunki zaczynały być bardziej odważne. Pchnąłem nieco kobietę do tyłu, przyciskając ja swoim ciałem do ściany kabiny. Dłonie jej zachłannie wędrowały po moim ciele, ż w końcu dotarły do koszuli powoli rozpinając guziki. Sam nie pozostawałem jej dłużny i zgrabnym ruchem pozbawiłem dziewczynę bluzki rzucając ja za siebie. Złapałem Camille za pośladki, podnosząc ją wyżej, tak aby mogła opleść nogami moje biodra. Gdy miałem zacząć rozpinać jej stanik w kabinie rozległ się dźwięk telefonu.

-Kurwa, akurat teraz – fuknąłem wyswobadzając ją z moich objęć.

-Co się stało? – spytała lekko przestraszona.

-Wybacz – odpowiedziałem jej wyciągając telefon z  tylnej kieszeni.

Numer był zastrzeżony, więc mogłem się jedynie domyślać kto był w stanie mi przeszkadzać.

-Słucham?

-Czy rozmawiam z panem Jared’em Leto? – usłyszałem po drugiej stronie słuchawki.

-A z kim rozmawiam?

-Tu sierżant Black, głównej komendy policji.

 ~~~

Tytuł – „Musimy to dobrze rozegrać”