-Miałaś rzucić – usłyszałam za sobą głos Jareda, który opierał się o
framugę drzwi.
Jedynie zerkając przez ramię, nie zwróciłam na niego większej uwagi.
-Tak wiem – patrząc w dal mówiłam to bez przekonania w głosie.
Zaklinam się, że kiedyś rzucę, ale nie teraz. Za każdym razem, kiedy
do tego podchodzę, jakoś nie potrafię długo pozostać w tym postanowieniu.
Opierając się plecami o ścianę, skrzyżowałam nogi i ponownie
przyłożyłam papierosa do ust. Nie zdążyłam nawet poczuć jego ciepła, gdyż
mężczyzna zręcznie wyjął mi skręta z rąk
i sam głęboko się zaciągnął, głośno wypuszczając zalegający w płucach dym.
-A ty od kiedy palisz? – spytałam lekko zdezorientowana.
-Nie palę.
-Właśnie widzę, że nie – skitowałam i wyrwałam mu blanta, do którego
ponownie się przymierzał – A tak w ogóle to co ty tu robisz?
-Nie pamiętasz, to mój dom – odpowiedział z nutką sarkazmu w głosie –
Mieszkam tutaj.
-Tak, ale nie o to mi chodzi – przewróciłam oczami widząc rozbawienie
na twarzy mojego towarzysza - Gdzie jest reszta? Nie powinieneś być czasem na
jakiejś próbie albo coś?
-Wziąłem dzisiaj wolne, muszę jeszcze przemyśleć parę spraw – mówiąc
to odbiegł myślami gdzieś za horyzont, a po chwili bez zastanowienia dodał –
Jak tam ręka?
-W porządku, goi się – odruchowo przetarłam kciukiem po wypukłości,
która tworzyła na mojej ręce lekko zaróżowioną bliznę. Była to pamiątka po
tamtym fatalnym dniu.
Ponownie zaciągnęłam się końcówką L&M’a, po czym rzuciłam
niedopałek na ziemię.
Od wypadku miną już prawie rok. To właśnie wtedy poznałam Jareda i
przy okazji skasowałam tylną część jego auta. Po tamtych wydarzeniach
przysięgłam sobie, że już nigdy więcej nie sięgnę po narkotyki. Gdybym wtedy
była czysta, nie wsiadła bym za kółko pod wpływem prochów czy innego świństwa.
Mój mózg nie byłby tak otumaniony, a ja nie wjechałabym na skrzyżowanie na
czerwonym świetle. Ale dziękuję Bogu za to, że wszyscy wyszliśmy z tego cali,
nie licząc drobnych zadrapań, a w moim przypadku blizny na dłoni. Nie
wybaczyłabym sobie, gdybym przyczyniła się do śmierci kogokolwiek, bez względu
na to czy byłam na prochach, czy też nie.
-Przepraszam, no wiesz… za auto i w ogóle za to co wtedy miało
miejsce.
-Przestań już o tym mówić, było minęło – mówiąc to spuścił wzrok,
wpatrując się w martwy punkt na tarasie – Dobrze, że wyszliśmy z tego cali, a o
samochód się nie martw i tak miałem go wymienić.
Wypowiadając ostatnie słowa Jay przeniósł wzrok na mnie, ciepło się
uśmiechając. Bez zastanowienia odwzajemniłam uśmiech i oparłam głowę na jego
ramieniu.
-Powinnaś dostrzec też plusy tego wydarzenia.
-Tak? A niby jakie mogą być plusy, tak nieodpowiedzialnego zachowania?
– mimowolnie się skrzywiłam, gdyż brzydziłam się sama sobą i własnym
postępowaniem.
-No na przykład taki, że gdyby nie stłuczka nigdy byśmy się nie
poznali – objął mnie ramieniem, przyciągając do siebie. Czułam bijące od niego
ciepło i szczerość w wypowiadanych słowach.
Byliśmy przykładem chyba najbardziej nietypowej pary przyjaciół, która
poznała się podczas wypadku samochodowego.
***
Lubiłem przebywać z Nath. Dzięki niej zapomniałem o narastających
problemach, które wystarczająco uprzykrzały mi życie. Darzyłem ją pełnym
zaufaniem, dlatego też wiedząc, ze mieszka sama dorobiłem jej klucze do mojego
domu. Nie chciałem by przebywała dłużej w tej swojej dziurze, kilka krotnie
proponowałem jej, mimo sprzeciwu Shannona, by się do nas wprowadziła, ale za
każdym razem odmawiała.
-Jay, mógłbyś mnie podwieźć dziś do HANY? – spytała, wyswobadzając się
z moich objęć – Wzięłam nocną zmianę za Caitlyn, która… nie może przyjść.
Słysząc słowo HANA przeszył mnie zimny dreszcz, bowiem nie była to
zwykła knajpa, w której podawano drinki, tylko główny ośrodek spotkań
narkomanów i innych tego typu ludzi. Nie to, że nie jestem tolerancyjny ale
zawsze miałem dystans do pewnych środowisk, w których ludzie się zazwyczaj
obracają. Wiedziałem też, że sama Nath nie pożałuje sobie jeśli ma dostęp do
jakiegoś towaru, więc tym bardziej bałem się o nią kiedy przejmowała nocne
zmiany.
-Naprawdę musisz tam pracować? – westchnąłem przechodząc przez salon,
po drodze zgarniając ze stołu kluczyki do samochodu – Jest tyle innych barów, a
ty akurat wybrałaś TEN.
-Dobrze wiesz, że jest to moje jedyne źródło dochodu, a poza tym
czasem trafi się lepsza działka – mówiąc to, zarzuciła na siebie skurzaną
kurtkę i wyszła – Jared? Idziesz?
-Tak, już – posłusznie powlokłem się za dziewczyną, która czekała już
przy samochodzie.
W milczeniu wsiedliśmy do auta i tak też przejechaliśmy całą drogę.
Wiedziałem, ze gdy znowu zacznę temat o jej pracy albo mnie spoliczkuje albo
zrobi awanturę.
-Czy tych kierowców do reszty pojebało z tymi światłami? – syknąłem
przerywając ciszę, ponieważ halogenowe światła nadjeżdżających z naprzeciwka
samochodów niemiłosiernie mnie oślepiały. Nathaly nawet nie zwróciła uwagi na
moje słowa, tylko bezwiednie wpatrywała się w mijające za szybą ulice.
Po kwadransie byliśmy na miejscu. Obskurne wejście, przy którym stało
kilku podpitych kolesi nie robiło dobrego wrażenia.
-Nath – zwróciłem się do kobiety, która szykowała się do zamknięcia
drzwi samochodu.
-Tak?
-Uważaj na siebie, proszę – pochyliłem się nad miejscem pasażera
posyłając jej ostrzegawcze spojrzenie.
-Zawsze- uśmiechnęła się i zatrząsnęła drzwi bmw.
Widziałem jedynie jak znika za wejściem prowadzącym do wnętrza baru,
które gdy tylko się zamknęło dało mi znak do odjazdu. Ruszyłem z piskiem opon,
zostawiając ten cały syf jak najdalej za sobą.
~~~
I tak oto dotarłam do pierwszego rozdziału, trochę krótki ale początki
zawsze bywają trudne. Ku własnemu zaskoczeniu ta historia zaczyna przybierać
naprawdę dziwny obrót. I wiecie co, kurczę podoba mi się. Mam nadzieję, że wam
też przypadnie jakoś do gustu. Powoli zaczynam się rozkręcać i w głowie już
tworzą mi się kolejne motywy na nowy rozdział.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz