#Prolog

-Że niby co!? – wydarłam się najgłośniej jak tylko moje struny głosowe mi na to pozwoliły – Że to niby z mojej winy całe życie Ci się pieprzy i tracisz nad nim kontrolę!?

To był już naprawdę szczyt mojej samokontroli, w tym czasie już zupełnie nad sobą nie panowałam. Zaczęłam trząść się cała ze złości, ręce dygotały mi jakbym była na jakiś psychotropach. Co ten dupek sobie wyobraża? Najpierw zalicza sobie panienki jedna po drugiej, przetraca kasę na byle gówno, z czego większa część idzie na prochy słabej jakości, a teraz oskarża mnie o to, że przeze mnie zaprzepaścił szansę na dotarcie na szczyt.

-To wszystko przez Ciebie. Gdybyś nigdy nie pojawiła się w  moim życiu, nie doszłoby do tego wszystkiego – mówiąc to na pojedynczym wdechu, szybko zachłysnął się powietrzem i kontynuował – Nie musiałbym tyle cierpieć i poświęcać by ratować twój tyłek. Skupiłbym się tylko na muzyce i spełnianiu marzeń, których ty mnie właśnie pozbawiłaś. Nie liczysz się z nikim, jesteś zajęta wyłącznie sobą i myślisz, że świat kręci się wokół ciebie. Jesteś pieprzoną egoistką!

Słysząc to czułam jak przeszywa moje ciało rozdzierając je na tysiące pojedynczych kawałków. Odkąd się znamy nigdy nie usłyszałam od Jareda jednocześnie tak bolesnych i prawdziwych słów. W oczach stanęły mi łzy, a panującą ciszę przerywały jedynie nasze niespokojne oddechy. Moja złość dosięgła zenitu i przeszła w furię. Złapałam najbliższy przedmiot i z całej siły rzuciłam nim przed siebie.

-Hej! Uważaj trochę co? – krzyknął Shannon, którego przez przypadek trafiłam czymś czym właśnie rzuciłam w złości. – To nie jest pole bitwy, jeśli chcecie się bić róbcie to gdzie indziej – burknął, pocierając ramię, w które oberwał.

-Zamknij się, to nie twoja sprawa – warknął Jay.

-Wyluzuj bracie, Nathalie po części ma rację, sam jesteś sobie winien obecnej sytuacji – w tym momencie Shann spojrzał na mnie i od razu przeniósł wzrok na brata.

-Powiedziałem spierdalaj! – Jared wydarł się na całe gardło, że zapewne pół stanu mogło go usłyszeć. Jeszcze nigdy nie widziałam go w takim stanie. Zaczynałam się poważnie o niego martwić.

-Pewnie ostatni towar był trochę gorszy, bo jesteś jakiś trochę nadpobudliwy – skitowałam, chcąc się odgryźć.

I w tym momencie ruszył na mnie z całej siły przyciskając mnie do ściany. Dzieliły nad jedynie centymetry.

-Zamknij się suko! – uderzył pięścią w ścianę, która lekko zadrgała za moimi plecami.

-Sam jesteś sobie winien, nie uciekniesz przed prawdą – nasze oddechy były nierówne, a ciała dygotały ze złości jaka nas przepełniała – To twoja wina.

-Dość tego! – i z całej siły mnie spoliczkował, tak że pod wpływem uderzenia upadłam na podłogę.

-Jared! Co jest!?– usłyszałam głos Shannona, który wybiegł z kuchni i odciągnął go jak najdalej ode mnie – Do reszty straciłeś rozum!?

***

Nie wiem dlaczego to zrobiłem. Wiem, że nie powinienem ale ta dziewczyna igrała sobie na granicy mojej wytrzymałości. Zabawianie się moim kosztem sprawiało jej przyjemność. To ona pociągnęła mnie na samo dno i zostawiła w tym całym gównie, wszystkiego się teraz wypierając.

-Czy ciebie to już przepraszam do reszty pojebało? – mówiąc to Shann z impetem pchnął mnie na drzwi, tak, że uderzyłem o nie głową.

Mój kochany braciszek, zawsze pomocny wtedy kiedy go potrzebuję.

-Powiedziałem ci coś, żebyś się nie wtrącał w moje życie? Wystarczająco mi je obydwoje spieprzyliście.

-My? – zaśmiał się – Popatrz lepiej na siebie, do jakiego stanu się doprowadziłeś, nie poznaję cię bracie, czasem mam wątpliwości czy ty naprawdę nazywasz się Leto, czy może zostałeś adoptowany?

-Ach tak? A ty od niby kiedy jesteś takim dobrodusznym człowiekiem? Nigdy nie obchodził cię los Nath, a teraz zgrywasz przed nią bohatera, no nieźle.

Posłałem mu kpiący uśmieszek, który sam cisnął mi się na usta.

-Czy ty słyszysz sam siebie? – spojrzał mi prosto w oczy – Jesteś żałosny, słyszysz? Żałosny.

Od kłótni minęło już dobre kilka godzin. Cały ten czas przesiedziałem w studiu, trzymając w ręku butelkę whisky. Zwykłem tam przesiadywać kiedy życie rzucało mi kłody pod nogi lub gdy po prostu chciałem się wyciszyć i uciec od otaczającego świata. Z każdym  łykiem czułem jak alkohol zagłusza mi myśli  i prochy, które musiałem wziąć wcześniej.

Kiedy zaczynałem stopniowo wracać do rzeczywistości i odzyskiwałem zdrowy rozsądek, zacząłem się zastanawiać nad tym wszystkim co się wydarzyło. Może rzeczywiście mieli rację. Gdybym nie poddał się całemu temu cholerstwu moje życie potoczyłoby się inaczej. I dlaczego tak gwałtownie zareagowałem na Nathaly? Może i ona pokazała mi cały ten świat ale nie kazała mi się w nim bluzgać jak w jakimś bagnie. Sam o tym zdecydowałem i powinienem obwiniać jedynie siebie. Ale pieprzone męskie ego wzięło górę i nie pozwoliło przyznać się do błędu. Oparty plecami o ścianę, siedziałem tak już kilka godzin. Miałem mętlik w głowie, każda myśl goniła jedną nie niosąc za sobą żadnego rozwiązania. Zmierzwiłem włosy ręką i oparłem głowę na kolanach. Właśnie wtedy doszło do mnie, co tak naprawdę się wydarzyło.

-O kurwa – jęknąłem jedynie przez zaciśnięte zęby.

 ~ ~ ~

 Witam ponownie, po ponad 1,5 rocznej przerwie. Zatęskniłam za starymi śmieciami i postanowiłam tutaj wrócić. Zakładam zupełnie nową historię. Pisaną w zupełnie innym stylu, którego wcześniej nie próbowałam. No cóż zobaczymy jak to wyjdzie. Mam nadzieję, że już nic nie przeszkodzi mi w prowadzeniu tego bloga, chociaż czasem mogę odłożyć pisanie rozdziałów ze względu na klasę maturalną, która jednak do czegoś zobowiązuje.

 Prolog trochę brutalny, wyszło samo tak z siebie, nie planowałam tego.